Mademoiselle Lofette

7. Sightless

“ฉันอยากเห็นหน้าตานายจังเลย”

อัลเฟรดหันหวับไปหาเจ้าของคำพูดเมื่อครู่แล้วอ้าปากหวอ  อาเธอร์กำลังวางหนังสือลงบนโต๊ะข้างๆ  ปล่อยให้หนุ่มใส่แว่นทำคิ้วขมวดจ้องคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่อยากเชื่อ “อย่าบอกนะว่านายมองเห็นมาตลอดแต่แกล้งทำเป็นตาบอ-“

“อัลเฟรด หยุดพูดแล้วอยู่นิ่งๆ”

อัลเฟรดหุบปากตามคำสั่ง ปล่อยให้คนอังกฤษขยับมานั่งซะชิด อาเธอร์หันหน้ามาหาเขา ดวงตาสีเขียวดูเหมือนมองเขาอยู่ แต่จริงๆ แล้วก็ไม่อาจสะท้อนภาพใดๆ ได้

อัลเฟรดรู้สึกละอายที่พูดแบบนั้นออกไป

อาเธอร์ คนรักของเขาคนนี้ตาบอดสนิท แต่เป็นคนหัวดื้อที่ทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าความพิการนี้ไม่เป็นปัญหาอย่างทีมันควรจะเป็น เขาเชื่อมั่นในตัวเองเสียจนไม่เคยต้องการความช่วยเหลือจากใคร บางทีอัลเฟรดก็รู้สึกท้อในเวลาที่อยากทำตัวเป็นฮีโร่บ้าง เพราะอาเธอร์ไม่เคยยอมให้ใครช่วยอะไรเลย

การที่เขามองไม่เห็นก็ไม่ได้แย่ไปเสียทั้งหมด เพราะอาเธอร์ไวต่อเสียงและสัมผัสมากเสียอย่างกับว่าเอามาทดแทนภาพที่หายไปจากดวงตา เวลาที่ออกไปเที่ยวด้วยกัน เขาชอบฟังอาเธอร์ทายเล่นว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นรอบตัว บางทีอาเธอร์ก็สังเกตหรือได้ยินอะไรก่อนที่คนตาดีหลายๆ คนจะรู้ตัวเสียอีก สำหรับอัลเฟรดแล้ว มันวิเศษมากที่มีใครสักคนตกหลุมรักเขาที่ตัวตนจริงๆ  ไม่ใช่แค่ที่หน้าตา

แต่ทั้งที่คบกันมาขนาดนี้แล้ว พวกเขาก็ยังไม่เคยทำอะไรมากเกินไปกว่าจับมือ เพราอย่างนั้น การที่อาเธอร์ขยับมาใกล้ซะขนาดนี้ก็ทำเอาอัลเฟรดหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ แอบรู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายมองไม่เห็นหน้าที่ชักจะแดงขึ้นเรื่อยๆ ของตัวเอง

อาเธอร์ยื่นมือมาจับแขนของเขาก่อน แล้วลูบย้อนขึ้นไปจนเจอใบหน้า อัลเฟรดลอบกลืนน้ำลายเมื่อมือคู่นั้นขยับมากุมแก้ม

“นายหน้าแดงนี่” อาเธอร์พูดแล้วก็ยิ้ม

อัลเฟรดงึมงำตอบ “เงียบไปเลย”

อาเธอร์หัวเราะ แล้วก็ยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ดูเปี่ยมไปด้วยรักเสียจนอัลเฟรดโกรธไม่ลง ปลายนิ้วค่อยๆ ไล้ไปตามแก้ม อาเธอร์เผลอกัดลงบนริมฝีปากเบาๆ ด้วยกำลังเพ่งสมาธิ อัลเฟรดเองก็พยายามอยู่ให้นิ่งที่สุดในขณะที่มือทั้งคู่เลื่อนขึ้นไปกำผมของเขาไว้ แล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้น

“ผมนายสีทองเหรอ?”

“ช-ใช่” อัลเฟรดสูดหายใจเข้าลึก อาเธอร์เริ่มขยับอีกครั้ง

มือคู่นั้นอ่อนโยนเสียจนไม่กล้าปฏิเสธ อาเธอร์ที่มองไม่เห็นกำลังมองเขาจากสัมผัสเหล่านั้น ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าผาก เลื่อนลงมาที่สันจมูก ก่อนจะสัมผัสลงที่เปลือกตาเบาๆ

“แล้วก็...นายตาสีฟ้า” อาเธอร์เอ่ยเสียงแผ่ว รู้ได้ทั้งที่ไม่เคยสบตาคู่นั้นเพราะอัลเฟรดเคยบอกเอาไว้ เผลอกัดปากตัวเองอีกรอบในขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนริมฝีปากอ่อนนุ่ม ไล้ลงมาจนเจอปลายคางได้รูป แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ อาเธอร์นิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไป

“นายต้องหล่อมากแน่ๆ...”

"นายเองก็น่ามอง" เขาตอบไปแบบยั้งปากไม่ทัน ไม่ได้รู้เลยว่าเสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัวใจของคนฟังไม่รู้จบ

อัลเฟรดกุมมือเล็กไว้แนบแก้ม แต่แทนที่หนุ่มขี้อายจะตีแขนเขาแก้เขินอย่างเคย อาเธอร์กลับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนเกินงาม อัลเฟรดมีเวลาทันสูดหายใจเข้าไปเฮือกเดียวก่อนจะโดนคนฉวยโอกาสขโมยจูบไปแบบไม่ทันตั้งตัว

------------------------------

ตอนนี้มันสั้นแฮะ พยายามทำให้มันไม่เลี่ยนแล้วน้า แต่ไม่รู้จะได้ขนาดไหน (ตอนอ่านต้นฉบับรู้สึกว่ามันหว้านหวาน)